Hiperhydroza | Rejestracja na wizytę kwalifikacyjną dr Bućko: 618550662 |

Hiperhydroza

Hiperhydroza - definicja

Hiperhydroza, czyli nadpotliwość, nadmierne pocenie się – jest to przypadłość, polegającą na produkcji potu w nadmiernej ilości w stosunku do potrzeb organizmu. Schorzenie to dotyczy niemal 2% populacji.
Może ujawniać się w różnych okresach życia. Nadpotliwość, nadmierne pocenie się najczęściej dotyczy okolic twarzy, dłoni i stóp.

Dokładne przyczyny nadpotliwości nie są jeszcze poznane.
Najczęściej podaje się, że nadmierna produkcja potu wynika z nieprawidłowej stymulacji układu autonomicznego przez różnorodne czynniki środowiskowe i wewnętrzne. Obecnie przyjmuje się, że u niemal 60% cierpiących z powodu nadpotliwości przyczyna ma podstawy genetyczne. W przypadku około 80% chorych, nadpotliwość wystepuje rodzinnie.

Wyróżnić możemy 2 rodzaje nadpotliwości: pierwotną i wtórną.

Nadpotliwość pierwotna (hyperhidrosis primaria) jest chorobą uwarunkowaną genetycznie (dziedziczoną autosomalnie dominująco), polegającą na nadmiernej stymulacji gruczołów potowych przez układ współczulny. Najczęściej hiperhydroza – nadpotliwość dotyczy tych obszarów ciała, gdzie występuje największe nagromadzenie gruczołów potowych, czyli nadmierne pocenie dłoni, stóp, nadmierne pocenie dołów pachowych, oraz głowy. Najczęściej dominuje jedna dwóch z form: pachowa lub dłoniowo-podeszwowa. Większość pierwotnych form nadpotliwości rozwija się w dzieciństwie, jedynie postać pachowa ujawnia się w okresie dojrzewania.
Nadpotliwość pierwotna bardzo niekorzystnie wpływa na jakość życia, gdyż zaburza kontakty społeczne, koleżeńskie, może być przyczyną depresji lub rezygnacji z uczestniczenia w spotkaniach towarzyskich.

Nadpotliwość wtórna (hyperhidrosis secundaria) jest wtórnie związana z istnieniem innych chorób np.: endokrynologicznych, metabolicznych lub neurologicznych.

Pot

Pot jest wodnistym płynem, który wydzielany jest przez gruczoły potowe. U zdrowego człowieka zawiera on od 98 do 99% wody oraz niewielkie ilości chlorków, kwasu moczowego, amoniaku, mocznika, tłuszczów i związków potasu, wapnia, magnezu i żelaza. Jego skład różni się nieco u każdego człowieka, co spowodowane jest wpływem czynników hormonalnych, rodzajem przyjmowanych pokarmów, lekarstw, a także warunkami klimatycznymi i towarzyszącymi schorzeniami.

Pot wydalany jest przez skórne gruczoły potowe, których przewody wyprowadzające wodę uchodzą na powierzchni naskórka. Wyróżniamy dwa rodzaje tych gruczołów:
• ekrynowe (zwykłe) – małe, rozsiane po całej skórze; jest ich około 3 mln.; wydzielany przez nie pot jest bezbarwny i bezwonny i ma zasadnicze znaczenie w procesie termoregulacji;
• apokrynowe (zapachowe) – większe, mniej liczne, umiejscowione w okolicach pach, pachwinach i okolicach narządów płciowych. Ich czynność rozpoczyna się w procesie dojrzewania. Wydzielają one mętny, lepki, obfity w lipidy pot o bardzo intensywnym zapachu. Gruczoły zapachowe odgrywają rolę w pobudzeniu płciowym i zależne są od bodźców hormonalnych i emocjonalnych.

Przyczyny nadmiernej potliwości

Nadmierna potliwość (Hyperhidrosis) przyjmuje się, że dotyczy ok. 1% populacji. Nadmierne pocenie się jest następstwem nadaktywności gruczołów potowych. Prawidłowo funkcjonujące gruczoły potowe wydzielają ok. 0,8-1 litra potu dziennie. Ilość ta nie jest jednak stała i może zwiększać się pod wpływem różnych bodźców.
Przyczyny zwiększonej potliwości możemy podzielić na:
• fizjologiczne: wysiłek fizyczny, emocje, stres, spożywanie niektórych potraw, klimakterium. W chwilach silnych emocji organizm może wyprodukować nawet 10 litrów potu, a jego zapach jest bardziej intensywny, co związane jest z wydzielaniem hormonów stresu, tj. adrenaliny i kortyzolu. Pocenie dotyczy tu najczęściej: nadmierne pocenie dłoni, stóp, nadmierne pocenie pach, pachwin oraz twarzy i ma charakter napadowy. Występuje ono zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn; może być dziedziczne.
• chorobowe:
– zaburzenia hormonalne (nadczynność tarczycy, cukrzyca);
– neurologiczne (neuropatie);
– infekcje wirusowe i bakteryjne (AIDS, gruźlica);
– niektóre nowotwory (guz nadnerczy, ziarnica złośliwa);
– zatrucia (inhibitory acetylocholinoesterazy, pestycydy).

Nadmierna potliwość spowodowana czynnikami fizjologicznymi, choć nie jest groźna dla naszego zdrowia i życia, jest dużym problemem natury estetycznej i może wpływać na nasz stan psychiczny. Osoby cierpiące na tę dolegliwość mają poczucie wstydu i zażenowania, co prowadzi w efekcie do ograniczeń w kontaktach z innymi ludźmi. Nadmierne pocenie się jest krępujące dla otoczenia oraz dla osoby nią dotkniętej. Usunięcie jej polega na kompleksowym działaniu profilaktyczno-leczniczym.
Pierwszym zaleceniem jest rygorystyczne przestrzeganie zasad higieny całego ciała, ze szczególnym uwzględnieniem miejsc najbardziej potliwych. Należy w tym miejscu podkreślić, iż nie jest prawdą, że nadmierna potliwość wiąże się z przykrym zapachem ciała. Przykry zapach w rzeczywistości jest wynikiem braku higieny i następstwem działania bakterii kolonizujących miejsca, w których utrzymuje się pot. Powstawaniu i utrzymywaniu się potu np. pod pachami sprzyjają rosnące tam włosy, dlatego depilacja zmniejsza możliwość rozwoju bakterii. Rozwój ten jest ograniczany również dzięki częstemu myciu mydłami antybakteryjnymi (np. z chlorheksydyną) albo kostką do mycia bez mydła (syndaty) o pH = 5,5.
Osoby cierpiące na hiperhydrozę powinny nosić przewiewne ubrania z włókien naturalnych i dbać o częstą zmianę ubrań, bielizny osobistej i skarpet w ciągu dnia. Pocące się stopy mają nieprzyjemny zapach, a pozostający na nich przez długi okres czasu pot sprawia, że skóra stóp traci swą sprężystość i elastyczność. Pomiędzy palcami mogą powstać pęknięcia i szczeliny, które są „wrotami” dla bakterii i grzybów.

Klinika

  • sympatektomia
  • hiperhydroza
  • hiperhydroza

BIULETYN

Akceptację "Politykę prywatności"

Email marketing powered by FreshMail